Budowa Kościoła   Wiadomości Intencje mszalne Ogłoszenia parafialne Z życia parafii Felietony Fotoreportaże Rozważania Miesięcznik "Strumień"   Parafia Św. Barbary Historia Parafii Historia Kościoła Nasza Patronka Zabytki sakralne Msze św. i nabożeństwa Zapowiedzi przedślubne Sakramenty Św. Kancelaria Duszpasterze Siostry Szkolne "De Notre Dame" Dekanat Strumieński   Zbytków Historia Zbytkowa Historia Kaplicy Budowa Kościoła Filialnego Wspólnota oazowa   Grupy i Wspólnoty Rada Duszpasterska Akcja Katolicka Odnowa w Duchu Św. Apostolat Maryjny Żywy Różaniec III Zakon Św. Franciszka Bractwo Św. Barbary Biuro Radia Maryja Grupa charytatywna Grupa AA Grupa Honorowych Dawców Krwi Czciciele Miłosierdzia Bożego Czciciele Serca Jezusowego Apostolstwo Dobrej Śmierci Dzieci Maryi Koło Misyjne Służba liturgiczna Grupa Młodzieżowa Młodzież starsza i studenci   Pozostałe Lutnia Galeria Archiwum Miesięcznika "Strumień"

Miłość oblubieńcza "Nie przyszedłem, żeby mi służono, ale żeby służyć oraz zrobić i zniknąć, żeby błyszczał tylko Jezus…" Dojrzała miłość Mężczyźni i kobiety zostali stworzeni na obraz i podobieństwo Boga jako mężczyźni lub jako kobiety. Nasza tożsamość musi więc znajdować się na poziomie duszy, w wewnętrznych miejscach głębokich i nieśmiertelnych. Kiedy młody człowiek zaczyna rozeznawać swoje powołanie do kapłaństwa, stanu zakonnego czy do małżeństwa, jedną z podstawowych spraw jest zdolność do dojrzałej miłości. Na tę dojrzałą miłość wskazuje rozłąka z rodzicami, która wyrażać się ma nie tylko w fizycznym opuszczeniu domu rodzinnego, ale również odejściu w sensie psychicznym, w tym emocjonalnym. Jest to także wolność. To poczucie, że istnieję jako niezależna osoba, mężczyzna lub kobieta, która w wolności, w miłości wybiera swoje powołanie - wybiera drogę miłości oblubieńczej lub małżeńskiej. To również brak lęku, że sobie nie poradzę, że jestem niekompetentny, niekompetentna społecznie i emocjonalnie i muszę szukać przedłużenia domu rodzinnego w seminarium, zgromadzeniu zakonnym czy w małżeństwie. Droga dojrzewania Jak napisał Jan Paweł II: Jedynym i największym charyzmatem, którego można i należy pragnąć, jest miłość. Macierzyńska misja kobiety jest decydująca dla losów społeczeństwa, dla losów ludzkości (...). Nikt nie może zrezygnować z bycia dla innych, z macierzyństwa duchowego. Kobieta powołana jest do szczególnego udziału w tworzeniu cywilizacji ( kultury) miłości. Czułość, łagodność to siła kobiety, która czyni ją płodną duchowo. Tworzyć życiodajne wspólnoty i być duchową matką wielu to niezwykłe, oryginalne powołanie kobiety. Miłość jest z Boga. Intrygi, obmowa, zawiść, kłótliwość nie są z Boga, niszczą osobę i wspólnotę. Kapłan, by być apostołem Jezusa Chrystusa, by prowadzić ludzi do Boga, by po ojcowsku opiekować się powierzoną mu owczarnią, musi czuć w sobie męską siłę, tę siłę, którą otrzymał od ojca lub innych mężczyzn. Ojcostwo jest nie tylko misją mężczyzny wobec kobiety i dziecka, jest drogą dojrzewania mężczyzny. Umocowanie w swej męskości i gotowość do bycia duchowym ojcem wielu to fundament, na którym można budować również powołanie do kapłaństwa. Głód ojca w świecie jest ogromny, a wszyscy go potrzebujemy, by prawidłowo wzrastać i dojrzewać, by dojrzale kochać siebie, ludzi i Boga. Poprzez rodziców Bóg powołuje nas na ten świat przez naszych rodziców. Jeśli zostaliśmy przez nich przyjęci i przywitani, otrzymaliśmy ich miłość wyrażoną w słowie i dobrym, czułym dotyku, jeśli byli obecni przy naszym wzrastaniu i wspierali nas w naszych uczuciach i działaniu, to jesteśmy gotowi do miłości istnienia. Jeśli nie doświadczyliśmy przyjęcia, jeśli nie potrafimy sobie przypomnieć, jak u nas w domu okazywało się miłość, czułość, jeśli rodziców najczęściej nie było w domu i nie mogliśmy liczyć na ich wsparcie, zrozumienie, to możemy realizować miłość braku. Szukamy innych, by dali nam to, czego nie dali rodzice, by nas kochali. To "niedożywienie emocjonalne" sprawia, że pozwalamy nieświadomie innym na złe traktowanie, możemy wtedy wcześnie zseksualizować relacje międzyludzkie, bo tak wielki jest w nas głód bliskości. Nie umiemy być blisko z drugim człowiekiem. To już w okresie dzieciństwa przygotowujemy się do małżeństwa czy do życia konsekrowanego. Nie zachowując czystości, wnosimy wszystkich partnerów i partnerki do życia małżeńskiego i zakonnego. Tylko w Miłości i przez doświadczenie czystej miłości drugiego człowieka możemy zdrowieć i dojrzewać. Dojrzała wspólnota, do której trafia kandydat czy kandydatka, by przygotować się do służby Bogu i ludziom w życiu konsekrowanym, może pomóc w dojrzewaniu i wolnym wyborze swojej drogi życiowej. Podejmować decyzje w prawdzie i miłości Z relacji jednej ze sióstr: "Mam sześć nowicjuszek, ale tylko trzy - moim zdaniem - mają powołanie do życia zakonnego. Ale jak to powiem przełożonej, to obawiam się, że nisko oceni moje kompetencje jako mistrzyni". Te obawy, lęki nie pozwolą nam być może podjąć decyzji w prawdzie i miłości. Młoda osoba, która miała szanse przebywać we wspólnocie i doświadczyć tam miłości, serdeczności, szacunku wobec własnej osoby, może w wolności odkryć, że nie jest to jej powołaniem. Dobre rozeznanie, dobre pożegnanie ze wspólnotą, wyrażenie wdzięczności za dar przebywania w niej i dojrzewania sprawi, że do tej wspólnoty on czy ona przyjedzie za parę lat z mężem, żoną i dziećmi i powie: "Matko, ojcze, to moja rodzina, pragnę ci ich przedstawić i podziękować za to, że byłaś mi matką, ojcem, i pomogłaś rozeznać moje powołanie". Powołanie daje Bóg. To on nas wzywa. Potrzebujemy w miłości tych, którzy pomogą nam usłyszeć Jego głos. Powołując nas do małżeństwa czy do życia konsekrowanego, zawsze powołuje do miłości Boga i ludzi. Oboje rodzice Małej Świętej Teresy rozważali powołanie zakonne, ale poszli za głosem Pana Boga, poszli inną drogą, uznaną już przez Kościół drogą świętości. Dopiero ich córki Bóg powołał do swej służby konsekrowanej w wolności i miłości dzieci Bożych. Wiesława Stefan Wysłano dnia 16-07-2010 o godz. 11:08:19 przez ks_pawel   Pokrewne linki · Więcej o Felieton · Napisane przez ks_pawel Najczęściej czytany artykuł o Felieton: ŻYCZENIA DLA NASZEGO KOCHANEGO DZIADKA   Oceny artykułu Wynik głosowania: 5 Głosów: 4 Poświęć chwilę i oceń ten artykuł:   Opcje   Strona gotowa do druku   Wyślij ten artykuł do znajomych   Associated Topics "Login" | Logowanie/Założenie konta | 0 komentarze Komentarze są własnością ich twórców. Nie ponosimy odpowiedzialności za ich treść. Komentowanie niedozwolone dla anonimowego użytkownika, proszę się zarejestrować

Parafia Św.Barbary w Strumieniu
Wykonali: Paulus i Damiano
PHP-Nuke Copyright © 2004 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.
Tworzenie strony: 0.03 sekund

:: phpib2 phpbb2 style by phpbb2.de :: PHP-Nuke theme by www.nukemods.com ::